Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Χρυσούλα Βακιρτζή-Mια σημαντική κυρία της πέννας!!!!!!!!!!!




Γεννήθηκε το 1961 στην Καβάλα, όπου και κατοικεί. Από νεαρή ηλικία ασχολείται με τη συγγραφή και την ποίηση.
Αν και δεν φοίτησε σε σχολείο, έμαθε μόνη να διαβάζει, να γράφει, να χειρίζεται γραφομηχανή και ηλεκτρονικό υπολογιστή. Με τη μέθοδο σπουδών δι' αλληλογραφίας σπούδασε Αγγλικά, δημοσιογραφία, δημόσιες σχέσεις και ψυχολογία. Είναι κάτοχος πτυχίου ψυχολογίας (ακαδημαϊκού επιπέδου) εγκεκριμένου από το υπουργείο Παιδείας της Ισπανίας και επίτιμο μέλος μετ' επαίνου της Ελληνικής Ψυχολογικής Εταιρείας (ΕΛΨΕ).
Συνεργάζεται με την εφημερίδα Χρονόμετρο ως βιβλιοκριτικός και χρονογράφος και κείμενά της δημοσιεύονται σε λογοτεχνικά έντυπα και ιστοσελίδες του διαδικτύου.
Με το έργο της ασχολήθηκε ο Οδυσσέας Ελύτης, ο οποίος πίστεψε και στήριξε τα πρώτα της λογοτεχνικά βήματα.


Ποιητικές συλλογές:

«Σε χρόνο διαγώνιο», Καβάλα, 1996
«Με αφετηρία τη ζωή» (Ποίηση και πεζά), Καβάλα, 1998
«Σε πλεύση καθολική», Καβάλα, 2001
«Άθικτα κείμενα», Καβάλα, 2006
«Υδάτινη τέφρα», Καβάλα, 2008
«Άλικος άνεμος», Καβάλα, 2011

Δοκίμια:

«Ένα ταξίδι χωρίς Ιθάκη (;)», Καβάλα, 2008




Δεν άντεχε άλλο να αντικρίζει
το εκτυφλωτικό φως του ήλιου
που έμπαινε από το παράθυρο,
γι' αυτό έκλεισε ερμητικά
το παντζούρι.

Δεν είχε περιθώρια
για άλλον ελιγμό.



Αν δεν ήταν
ο τοίχος,
ίσως ζητούσα
μια νότια
παράταση
του εαυτού μου.



Ξημέρωσε...
Το κατάλαβα
από το χρώμα του ουρανού,
είχε πάρει την ίδια απόχρωση
με το κοντομάνικο θαλασσί σου
πουκάμισο∙ το θυμάσαι;
πέρασε πολύς καιρός από τη μέρα
που το φορούσες
(ήταν ανάλαφρο
και σου «πήγαινε» πολύ).
Η καμαρούλα ακατάστατη...
Στο πάτωμα σκόρπια χαρτιά
τσαλακωμένα,
απομεινάρια μιας άγρυπνης νύχτας
και πάνω τους, μετουσιωμένο σε στίχους,
το μεγαλείο του Πόνου
(η ψυχή είχε και πάλι
ακατάσχετη αιμορραγία).
Στην απόκρυφη Άγια Τράπεζα
της καρδιάς,
φώλιασε ξανά η ιερή Ανάμνηση
του μεταξένιου καλοκαιριού.
Ώρα να συγυρίσω το δωμάτιο...
Καλημέρα.




Μη...
Σας παρακαλώ...
μη με αγγίζετε...
θα με πληγώσετε.
Αφήστε τις πληγές μου
να ματώσουν μόνες τους.

Έτσι θα πονέσω λιγότερο.









Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου