Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2015

Eφυγε από τη ζωή ο εικαστικός δημιουργός Γιώργος Πεφάνης


Ο Γιώργος Πεφάνης με τον ιστορικό τέχνης Λεόντιο Πετμεζά  με φόντο ενα απο τα ανεπανάληπτα εργα του στο Venus Festival τo 2012


Ο Γιώργος Πεφάνης γεννήθηκε στο Πειραιά, όπου κατοικούσε και διατηρούσε το εργαστήριό του.
Στα γυμνασιακά του χρόνια υπήρξε μαθητής του ζωγράφου Ε. Θεοδ. Λεκού. Σπούδασε ελεύθερο σχέδιο στη Κ.Τ.Ε (Κέντρο Τεχνολογικών Εφαρμογών) στην Αθήνα. Ήταν απόφοιτος της σχολής θεάτρου & κινηματογράφου του Λυκούργου Σταυράκου.
Επισκέφτηκε τα μεγάλα μουσεία της Ευρώπης και ιδιαίτερα της Ιταλίας όπου μελέτησε την τέχνη των μεγάλων ζωγράφων, κυρίως του Καραβάτζιο. 

Εργα του έχει παρουσιάσει σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.Βραβεύτηκε για την εικαστική εργασία του και είχε λάβει εγκωμιαστικές κριτικές από επιφανείς ιστορικούς και κριτικούς τέχνης.
Με το εικαστικό έργο του έχει ασχοληθεί σχεδόν το σύνολο του ημερήσιου και περιοδικού τύπου. Η UNICEF έχει εκδώσει δύο έργα του σε κάρτες. 

Τις δημιουργίες του χαρακτηρίζει ο κλασικός απόλυτος ρεαλισμός.
Πίνακες του υπάρχουν σε πολλές συλλογές της Ελλάδας και του εξωτερικού. Ήταν μέλος του Ε.Ε.Τ.Ε.
Η τελευταία ατομική έκθεση του πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα τέχνης Art Zone 42 τον Μάρτιο του 2014. 
Ο ιστορικός τέχνης Λεόντιος Πετμεζάς που εχει μελετήσει το εργο του εχει εποσημάνει στο παρελθόν:
‘’Η ρεαλιστική διεισδυτική ματιά του δημιουργού Γιώργου Πεφάνη  επικεντρώνεται και   αποτυπώνεται σε χωρονομικές  παρεμβάσεις που ρυθμίζουν  συνθετικά τις λεπτές ισορροπίες  των αντιθετικών δυνάμεων που αναπτύσσει.                                                
Οι πίνακες του   εμπεριέχουν  ρηξικέλευθα, συγκρουσιακά και αναθεωρητικά στοιχεία σχετικά με  τη  φύση .
Η τεχνική του επιτρέπει στην έμπνευση του να δράσει στα πλαίσια  μιας αλληλουχίας  καταστάσεων στην οποία   αναπτύσσεται η αφηγηματικότητα, που υποκαθιστά  με θέση  την πρόκληση των συνειρμών  του θεατή ως προς όσα εκείνος σαν παρατηρητής βλέπει και αποκωδικοποιεί, μέσα από την δική του διαπεραστική συμμετοχή.
Η κάθε εικονιστική παράσταση  του με απόλυτα ρεαλιστικά  χαρακτηριστικά μετατρέπει  την σύλληψη σε  ένα είδος μνημονικών τεκμηρίων  που διαφοροποιούν συνεχώς το νοηματικό  περιεχόμενο.
Η εμφανής αναπόληση του γίνεται στη  δέηση στη τέχνη που  δένει  με  συγχρονισμό τις επιδράσεις στη διαπροσωπική ανάπτυξη και  στη συνέχεια  .                                   Αρμονικά  πρότυπα χαρακτηρίζουν τις ικανότητες του καλλιτέχνη απέναντι στην ανθρώπινη ύπαρξη και συνύπαρξη . Προχωρά με  αίσθηση στη κατεύθυνση προς την ινιακή συνείδηση  ενώ κινηματογραφεί χρωματικούς  κυματισμούς  με εντάσεις  και έμμεσες διαπιστώσεις  ανάλυσης.
Ο χρόνος ως κίνηση στην  εικαστική εργασία  διαγράφεται σε  ενότητες  με σκοπό να αιχμαλωτίσει  την αρχή , το πέρασμα, το τέλος .’’


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου